he’s not perfect, hindi pantay ang balikat niya, malaki ang ulo niya, maraming babae(although hindi naman niya pinatulan lahat), teka, itutuloy ko pa ba ito? hehe parang walang sense eh, nyehehe,,,

ok…bakit ko nasabi iyon? nyahaha, kasi nung bata ako, idol na idol ko si Rizal, kasi mantakin ninyo naman, everyschool, may rebulto siya. so i said,, “ang galing-galing siguro niya gusto ko paglaki ko eh may rebulto din ako sa bawat school na pupuntahan ko”

but, how would i do that.? “ahhh, ok, siguro si Rizal ay perfect, siguro siya ang pinaka mabait siya, siguro siya pinakamatalino , siguro siya pinaka ganito, siya pinakaganoon,” see that’s how i perceived that before, nyehehe.. siya ang PINAKA kaya napili siya na pambansang bayani.

so high school, hindi ko na siya idol, lumalaki na ko hindi ko pa rin alam kung bakit nga ba siya ang pambansang bayani. ammff, sila recca at eugene na ang idol ko noon kasi sila ang nagliligtas ng mundo(ng anime) at least sila alam ko ang ginagawa. eh si Rizal? basta sabi ni teacher, ang pambansang bayani ay si Rizal. iyon ang palaging sinasabi so, kapag tinanong mo ko..

—-: alam mo ba kung sino ang pambansang bayani?
bernice: oo naman po (nagmamalaki pa, itinaas ang ulo at proud na proud)
—-: sige, tell me nga sino ang pambansang bayani?
bernice: eh di si Jose Rizal (naks!ganda ng ngiti)
—-:wow ang galing naman! eh bakit siya ang pambansang bayani?
bernice: (nanlamig) may i go out?

alam ko, alam ng lahat na siya ay pambansang bayani, pero alam ba ng lahat kung bakit?

then, hs,, nakasulubong ko si Noli at Fili sa hallway……

to be continued, inaantok na ko.. hahaha

nyt everyone

musta ate? nareciv mo ung reply ko? ahehe..mishooo

ate yumi how are you na? tagal ko nawala sa sirkulasyon, nyahaha, kamusta ang dyeta?

musta ate Harriett with h?hehehe

hi din sa lahat!!!tc lahat tayo,

T.O.D–No one can tell you how little you are. You decide how big you will be

bwahaha, parang seryoso oh,, nyeheh hindi bagay…

cheers sa lahat..nagtimpla ako ng choquick!!!

Babasahin ko sila ulit, one of these days. Buti na lang nasa high school ang kapatid ko. Sayang nga at hindi siya nakasama dun sa play. Ang naaalala ko kasi ay yung part III noon. Yung Ibong Mandaragit. Nalimutan ko na kung sino ang nag-sulat pero sa book na yun ipinakita kung ano ang kinahinatnan ng kayamanang naiwan ni Ibarra/Simon.

Hmm… nakakainggit naman kayo! Gusto ko ding maging favorite ang Noli at Fili! haha Favorite ko kasi na ganyan yung Classic Tagalog na novel, yung Canal dela Reina ni Liwayway Arceo. Yun binasa ko talaga yun. Hay naku. Babasahin ko talaga ulit yung Noli at Fili one of these days.

just like u, nung compulsory pa siya sa HS, talagang nagmura ako dahil hindi naman ako sanay na magbasa ng mga ganung books. tagalog and english pocketbooks lang! hahaha..

then, one boring summer day, naisip ko siyang basahin dahil sa recommended ng bestfriend ko. basahin ko daw with all my heart at maa-appreciate ko.. and indeed.. i love noli and fili!

@elise: okay lang.. ganda ng review mo eh… naiimagine ko yung play..

nah, deep inside, may wishful thinking pa rin ako na someday, makikita ng mga anak o apo ko ang bukang-liwayway na hindi na nagisnan ni pareng elias.

Hindi ko na maalala ang mga pangyayari sa Noli at El Fili. At least not clearly. Sa sobrang labo, nung tumatakas si Ibarra dun sa play, talagang hinawakan ko yung braso nung kaibigan ko at nag-react. “Oh, God! Mamamatay si Elias, ‘di ba?” Dun ko lang talaga naalala. At yun nga, sobrang nalungkot ako kasi funny character si Elias dun.

Naisip ko lang na ang swerte nung mga batang kasama namin sa theater kasi napanood nila yung play sa panahong binabasa din nila yung mga libro para sa school. Sana lang na-realize nila yun.

Ang hirap naman talagang gamutin nung mga problema. Kung sino pa yung magaling, yung tama, yung gustong tumulong, sila pa yung lumalabas na masama at kadalasan napapahamak So sad.

Ngayon din parang andami nang nag-sasabing wala na tayong pag-asa, wala nang pag-asa sa Pilipinas… just makes me think paano magkakaroon ng pag-asa kung yun na lang ang iniisip? Hope doesn’t come to you, you choose to feel it. And then you do something about it. Pero yun nga, mas madali kasing maging apathetic kesa gumawa eh. Kakalungkot lang.

I really, really love your poems. Hindi ako mag-sasawang mag-sabi na idol kita pagdating sa poetry